Διαβάζω πάλι όλα αυτά που μου είχε στείλει αυτούς τους μήνες η Αντβίτα και συνειδητοποιώ πόσο έντονη είναι η αίσθηση ευγνωμοσύνης που ένιωθε, φροντίζοντας αυτό το πλάσμα. Έκανε τα πάντα γι’ αυτό και από πάνω ένιωθε ευγνωμοσύνη. Άντε τώρα να ξεχωρίσει για ποιον το έκανε! Για εκείνη, για την Πούπα; Προφανώς δεν το έκανε για κάποιον. Απλώς το έκανε για τη χαρα του να το κανει και ένιωθε Ευγνωμοσύνη.
Αυτή ειναι η αληθινή εμπειρία της Αγάπης, το ότι δεν υπάρχουν.. δύο – δύο, όπως η Αντβίτα και η Πούπα. Δεν είναι ενα περαστικό συναίσθημα η Αγάπη. Είναι η σε μια στιγμή κατάρρευση της ιδέας “εγώ και οι άλλοι”, “εγώ και ο σύντροφός μου”, “εγώ και η Πούπα”, “εγώ και ο διευθυντής μου”, “εγώ και ο φίλος μου”.
Ευλογημένοι όσοι το έχουν αντιληφθεί – νομίζω όλοι το έχουν ζήσει, αλλά ίσως λίγοι το έχουν αντιληφθεί!